Ben uzun zaman spor yapmadığımdan, verdiğim kararın ilk gününde özenli bir şekilde giyinip kuşandım, çıktım parka.. İşler gayet yolunda gidiyordu, hava da gayet iyiydi.. ''Allah'ım ne güzel bir gün, her şey ne kadar güzel yolunda gidiyor'' diye düşünürken, koşu parkurunda 7-8 köpek bir dayıyı sıkıştırdığını farkettim. O anda ''Hoooooşşşşşttt'' diye bağırıp bi kaç adım attım ki, köpekler ortalarına aldıkları dayıdan kafalarını bir anda bana çevirdiler.
O anda ''Galiba bu kahramanlığın hiç yeri ve zamanı yoktu, bu köpekler ikimizi de yer, elime bari bi şey alsaydım'' diye bi tırsmaya başladığım anda köpekler dayıya saldırma mevzilerinde konsantrasyonlarını kaybedince dayı bir anda saldırıya geçti ve bi 50-100 metre köpekleri kovaladı Allahtan. Bu sırada bizim dayı bi düştü ancak kolay toparladı ve ''Hoooooo'' diye köpekleri kovalamaya devam etti.
Tabii o esnada ben de arkalarından bakarak ''Fazla kahramanlığa hiç gerek yok, bu dayı bu köpekleri yer! Allah bu sefer de köpeklerin yardımcısı olsun artık!'' diyerekten ıslık çalarak olay mahallinden uzaklaştım.
Ancak artçı bir saldırı ihtimaline karşı tedbirimi alıp sporu sabaha erteledım. Planlarda tabii ufak değişiklikler olabilir, sıkıntı yok..
19.03.2017
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder