İnsan şaşıp kalıyor arkadaş.. Hayat çok garip..Dün gece yarı yolda bisikletin tekeri patlayınca biraz korktum.
-''Ahanda başıma bu da mı gelecekti, nasıl eve dönecem şimdi?'' diye düşündüm. Düpedüz bi belaydı bu..

Halı Saha Maçı ve Kişilik Testi

İnsanın karakterini beraber halı saha maçı yaparken de anlayabiliriz..
Mesela sürekli rakip sahada hatta rakip kalede bekleyen biri hakkında ne düşünürüz? Bu arkadaş herkesten fazla gol atsa ve takımı yenik ayrılsa nasıl yorum yaparız?

Hocam, Bir Dakika Biz Ne Yapıyoruz?

Diyarbakır'ın Çermik ilçesinde dün cumhuriyet savcısı ve ekibine karşı öğretmenler halı saha tartışmasına girmiş, bu tartışmanın sonu karakolda bitmiş, bence ülkece içler acısı durumumuzun karikatürize edilmiş hali ortaya serilmiş.. Olay tek başına çok çirkin, hatta gayet iğrençken bunun üzerinden verilen tepkiler de bir hayli düşündürücü..

Olay basından takip ettiğime göre şöyle gerçekleşmiş.. Halı saha saatini şaşıran cumhuriyet savcısı elindeki otoriteyi haksızca kullanmış, olay yerine polisi çağırtmış, polis de halı sahadakilere kimlik kontrolü yapmak istemiş ve hatta yapmış, ancak 14 kişinin üzerinden kimlik çıkmamış, savcının ikazına itaat etmeyen kişilerin üzerinden bir de kimlik çıkmayınca olay göz altına alınmasıyla sonuçlanmış. Ardından cumhuriyet savcısına art arda tepkiler gelmiş ve Adalet bakanlığı da bu olayla ilgili soruşturma başlatmış.

''Düşerken'' düşündüklerim

                                       'İnsanlar birbirini nasıl tanır ya da tanıyabilir?''

                                                                          ve  

                                           '' Hangi insanlar birbiriyle anlaşabilir?''

Bu iki soru son zamanlarda kafamı çok kurcalıyor. Harbiden birbirimizi nasıl tanıyacağız hocam? Bunu sormaya gerek bile yok aslında. Konuşarak.. Sonuçta insanlığın konuşmak gibi bir kabiliyeti var ve bunu da kullanmak gerekir. Peki konuşacağız da, ne ve nasıl konuşacağız? Tabii konuşmalarda kendimizden bahsedeceğiz, kendimizi anlatacağız. Ancak '' Kendini anlatabilmek diye bir hurafe var, işimize geldiği için körü körüne inanıyoruz. Bu dünyada kim kime kendini anlatabilmiş ki?'' diyor yazarımız Tarık Tufan..

Metroya binmeden kartımı doldurmak için kioska yöneldim.

Sırada üstleri biraz bakımsız mülteci aile ve bi eleman vardı. Mülteci ailenin babası elindeki ATM veya kredi kartı ile Ankara kartını doldurmaya çalışıyordu, ailenin annesi de çocuğunu kucağında taşıyordu.

Kilom hızla artmaya başlayınca akşam koşayım dedim, sporuma köpekler engel oldu. Olay şu şekilde gerçekleşti:

Bisikletimle ilerlerken biri tak diye önüme kırdı.. Tabii o anda benim sigortalar atıverdi.. Camı açtıkları anda "Arkadaş o sinyali oraya niye koymuşlar, ben müneccim miyim sizin sağa dönüp dönmeyeceğinizi nereden bileyim." diye höykürdüm..

Eleman gülerek "Tamam tamam.. Optimum'a nasıl gideriz?" diye sordu konuşmanın arasına girip.. Aha bu sefer bende sigorta ile birlikte contalar da yandı..