.jpg)
Kafam karışık eve dönerken, bi çocuğun isyankâr sesi ile irkildi.
Çocuk
- Benim annem öldü, niye anneme küfrediyorsun. Annemin öldüğünü biliyorsun
diye bağırıyordu karşısındaki çocuğa.. Maç yaptıklarından ortamda epey de bi çocuk vardı ve bu çocuklar da etraflarını sarmış tartışmayı dinliyordu. Çok acaip bi şekilde hem küfeden hem de tartışmayı dinleyen çocuklar olgunlukla bu bağırışa ses çıkarmadılar. Çok şaşırdım. Küfür eden çocuk muhtemelen çevresinden duyduğu küfürleri diğer arkadaşlarına bilip bilmeden naklediyordu ve bu sefer yanlış kişiye yanlış yerde etti küfrünü..
Çok acı bir durum ancak küfreden çocuğun da olgunlukla bağıran çocuğa hiç bir şey dememesi ve hatta alttan alması hoşuma gitti.
Çocukların arasına girip annesini kaybetmiş çocuğu sakinleştireyim dedim kendi kendime.. Sonra vazgeçtim. Büyükler sürekli çocuklara müdahale etmesinler diye düşündüm. İşte böyle böyle çocuklar kendi aralarında hayatı tanımaya, anlamaya çalışıyorlar. Bazen gülüyorlar bazen ağlıyorlar. Bütün doğallıyla..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder