Çocukken buzlu havaları çok severdim. Ancak tamamen buz ile benim aramdaki çıkar ilişkilerinden ötürüydü bu sevgi.. Nedenini açıklayayım yüksek müsadenizle..
Ortaokulda ve lisede okula yürüyerek giderdim; okula gidebilmek için 20dakikalık yürümem gereken arazi vardı.
(Ortaokulda yarım saat,liseye de 45 dakikalık mesafeyi yürüyerek giderdim. Şimdi çocukluk kazandığım alışkanlıktan olsa gerek yarım saatlik bi mesafeye yürüyerek giderim. Araç kullanınca yüreğim sızlar.''Ulan elden ayaktan mı düştük, yarım saat yürümenin ne zararı var!!'' diye düşünürüm. Tabii göbeğime bakarak ettiğim laflara inanmayabilirsiniz. Ancak ben yürümesini severim.İnanabilirsiniz, eğer inanmıyorsanız bu yazıyı okumayın dostlar.Yapacak bi şey yok.)
(Bu arada bu arazi şimdi harikalar diyarı oldu. Liseye başlarken başlandı yapılması, liseden mezun olmaya bir sene tamamlandı. Yani hiç burayı kullanamadım.Şimdi etrafıma çocukları toplayıp burası vaktiyle çamur çökekti, biz burada çamurda güreşirdik diye dert yanasım var.Neyse.. )
(Yine bu arada diyecem dostlar size..Şimdilerde yaşadığım köpek korkusu bu günlerden kalma aslında..İşte bu boş arazide köpekler ikametgah ederlerdi. Bu köpeklerin kendi bölgeleri olurdu. İşte bu bölgelerinden geçtiğim zaman köpekler bir anda saldırılardı. Abartmıyorum, hilal taktiği ile üzerime saldırdıkları oluyordu. Allah'tan bölgelerinden çıktığım anda kovalamayı bırakıyorlardı. Bu durum Allah'ın mucizesidir. Köpeklerin bu özelliği hayatımı kurtarırdı. Allah'ım şükürler olsun..ODTÜ ormanında köpeklerin beni ısırması,onları kendi bölgelerinde farkedemeyişimden kaynaklanıyor.Neyse..)
Konuya dönelim, işte burası yağmur yağdığında bataklık oluverirdi.Son baharda başlayan yağmurlarla burası geçilmez bir yer haline gelirdi.Eğer burası çamur olursa başka yollardan okula yürümem gerekirdi ve bu da 20 dakika daha fazla yürümeme sebep olurdu. Bu yüzden kışın sabah erkenden kalkar direk pencereye bakar ve hava durumuna göre strateji belirlerdim. Yağmurlu ya da ılık bir hava olursa üzülürdüm, eğer buzlu olursa ortam acaip sevinirdim.
Buzlu havalar benim için güzel bi şeydi; serin, ılık havalar kabusumdu. Buz iyi,çamur kötü diye kodlanmıştı beynime..Buzlu havalarda burada buzun üstünde oynarak okula giderdim. Hatta buz üstünde bale yaptığımı bile hatırlıyorum.Tabii eğer biraz güneş etkisini göstermiş, direncini yavaş yavaş kırılmaya başlamış buz zemin üstünde ''lalalila lalalila'' diye bağırarak bale gösterisi yaparken buzun kırılıp,çamurlu suyun içinde kaldığım günleri de hatırlarım.Eve ıslanmış ve daha kötüsü yüzüm gözüm çamurlu bi şekilde gittiğimi hatırlıyorum da, güzel günlerdi beaf diyesim geliyor.
Şimdi çamurla bi sorunum olmadığımdan olsa gerek buzlu havalardan pek haz almıyorum. Şu anda geçtiğim yollar ya beton ya da asfaltla kaplı.. Artık buzun anlamı kalmadı benim için.Çamur buza anlam katıyordu; şimdi bu ortadan kalktı ve buzla olan menfaatim sona erdi.
Çok vefasız bi adamım ben sanırım.. Sanırım bi şeye olan sevgi de ona yüklediğim anlamla doğru orantılı olarak artıyor. Şimdi buza büyük haksızlık yaptığımı düşünmeye başladım.Buz bana çok şey verdi,yüzümü güldürdü. Ama ben şimdi onu yalnız bırakıyorum.Çok kötü insan olup çıktım ben...
Şimdi ''Bu yazıyı niye yazdın la?'' diyenler olabiliyor. (Bu soru ile karşılaştığımdan diyorum.) Bu gün buz üstünde yarım saat yürüdüm, yüzüm asıldı, sürekli içimden lanet okudum.Ancak sonra buzla olan iyi günlerim aklıma geldi.İçim burkuldu, buza hakkını teslim edeyim dedim. İşte bu sebeple sizinle paylaştım yazıyı..
Saygılar, sevgiler dostlar...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder