İnsan kendini bazen çok aciz hissediyor. Gerçi sanırım insanoğlu her zaman aciz bi varlık, ancak normal hayatın akışında bu acizlik durumu pek belli olmuyor, bunun üzerinde çok fazla düşünmüyorsun. Bir zaman oluyor, bi konu üzerimde düşünmeye başlıyorsun, düşündükçe batıyorsun; bu sefer düşündüğün konuyu bi kenara koyuyorsun ve ''Ule biz ne kadar aciz varlıklarız öyle!!'' diye düşünmeye başlıyorsun. Çok rezil bir durum.
Örneğin eğer aşıksan bu acizlik çok daha net görünüyor. Çok felaket bir durum. Normalde rahat konuşup, rahat hareket ederken; aşık filan olunca saçmalama dönemin başlıyor. Sevdiğin kızla bir şekilde iletişime geçmek istiyorsun. Nedense bu iletişimde genelde sağlıklı olmuyor. Genelde diyorum da, sağlıklı olduğunu da şimdiye kadar hiç görmedim. Belki gözümden kaçmıştır diye 'genelde' ifadesini kullanıyorum.
